IN EEN OORLOG ZIJN
KINDEREN ALLEMAAL EVEN BANG

Jessica was aan het werk toen er een brommer vol zelfgemaakte explosieven het ziekenhuis in Kandahar binnenreed. “Hij kwam rakelings langs ons heen. Gelukkig kwam het niet tot een ontploffing. Ik was zo boos. Wat kon ik doen om dit te voorkomen? We waren daar dagelijks bezig met het redden van kinderen. Waarom doen mensen dit? Toen wist ik zeker dat ik met mijn werk meer impact wilde hebben op het grote plaatje.” Dus studeerde ze verder, gericht op mensen- en kinderrechten. “Wie kan er nu tegen kinderen zijn? En als het met kinderen goed gaat, gaat het ook beter met de volwassenen.”

Waarom koos je ervoor om bij Save the Children te werken?

“Dit is mijn favoriete vraag. Het is de perfecte match voor mij. Ik hou van kinderen om hun eerlijkheid en veerkracht. Als we naar kinderen kijken en zien wie ze zijn, dan is een kind uit Gaza niet zo verschillend van een kind in Sudan of Oekraïne. In een oorlog zijn ze allemaal even bang. Je kunt het beste kijken naar een kind dat je voor je hebt en niet naar politiek of grenzen. En denk dan aan je eigen kinderen, je eigen neefjes en nichtjes en wat zij nodig hebben om goed op te groeien. We zien uitgehongerde en stervende kinderen in het nieuws. Niemand die dat graag ziet. Dat kan een hopeloos gevoel geven, maar weet dat er veel gebeurt vanuit hulporganisaties. Het is mijn passie om kinderen te steunen en voor hen op te komen en ik denk dat ik een bijdrage kan leveren.”

Kun je iets vertellen over de inhoud van de functie en de rol die je hebt binnen Save the Children?

“Het is een nieuwe rol. Ik ben in dienst van Save the Children, maar werk internationaal samen met mijn collega’s. Ik kreeg al gauw door dat er enorm veel vragen op rechtsgebied zijn. Ik ondersteun beleidsadviseurs en lobbyisten. Dan gaat het bijvoorbeeld over terminologie in het recht, uitleg over verdragen en het juridische kader. Maar ook voor hulp bij het bouwen van een rechtszaak of het bepalen van het beleid, kunnen collega’s bij mij terecht. Er lopen veel internationale rechtszaken over oorlogsmisdaden tegen kinderen en de daders moeten daarvoor berecht worden. Dat is voor ons een grote prioriteit, dus bouwen we aan meer kennis en capaciteit in onze kantoren wereldwijd.”

Kun je een voorbeeld geven van een case waar je nu aan werkt?

“Dan denk ik aan een zaak die nu speelt: de hongersnood in Gaza. Dat is een situatie die we historisch gezien al veel vaker hebben meegemaakt: uithongering wordt ingezet als oorlogswapen. De benadering van Save the Children is dat we specifi ek kijken naar de impact van uithongering op kinderen. Het vertrekpunt bij deze zaak is wat je in het oorlogsrecht ‘schade beperking voor burgers’ noemt. Dat is de verplichting van militairen en andere partijen om tijdens een confl ict burgers en civiele objecten zo min mogelijk te schaden. Maar de vraag is dan wel: wie is die burger? Voor ons is dat duidelijk, dat zijn de kinderen. Want die zijn het meest kwetsbaar. Als je bij het beperken van schade aan burgers uitgaat van een volwassen man, dan gaat dat nooit een kind helpen. Want de impact van honger op een kind is veel groter en gaat sneller dan voor een volwassene. Maar omgekeerd, als je een kind als uitgangspunt neemt, dan profi teert iedereen daarvan. Daarom moeten we rekening houden met kinderen in conflictgebieden en moeten de aanvallen op Gaza stoppen. Er moet op z’n minst zo snel mogelijk een staakt-het-vuren komen zodat het extreme geweld tegen kinderen stopt.”

Hoe zorgen jullie ervoor dat strijdende partijen en overheden met deze boodschap bereikt worden?

“Heel veel internationale hulporganisaties werken daaraan mee. Zoals bijvoorbeeld het Rode Kruis en de Verenigde Naties. En vergeet het wereldwijde netwerk van Save the Children niet. Wij zijn vertegenwoordigd in 110 landen en hebben daar ter plekke kantoren waar we werken aan belangenbehartiging. Onze collega’s daar gaan weer in gesprek met overheden. We moeten het breed zien; dit is niet een boodschap voor een paar landen maar voor de hele wereld. We doen een moreel appel, gegrond in het internationale recht en vanuit een gedeelde opvatting van menselijkheid. De boodschap mag niet verloren gaan in politieke discussies. Niemand, echt niemand, wil dat kinderen lijden.”

Heb je nieuwe doelen voor ogen? Wat staat er op jouw lijst? En wat motiveert jou elke dag weer?

“Ons uiteindelijke doel is wereldwijde erkenning dat kinderen centraal moeten staan als het gaat om ingrijpen bij uniek en buitenproportioneel lijden. Wat goed zou het zijn als daarover een resolutie zou komen van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties of een uitspraak op grond van het internationaal humanitair gewoonterecht (een staat schendt het gewoonterecht als hij slavernij, marteling, genocide, agressieoorlogen of misdaden tegen de menselijkheid toestaat of begaat. red.) Hier werken we naartoe. We zullen nooit accepteren dat er kinderen zijn die een leven moeten leiden van pijn en angst.”