Begin maart was Save the Children gedwongen zich terug te trekken uit Akobo op bevel van het Zuid-Soedanese leger. Onze collega Britt Dutour-Geerling, noodhulpexpert Save the Children Nederland, is nu in Zuid-Soedan. Ze vertelt over wat zij en haar Zuid-Soedanese collega's meemaken.
Geschreven door Britt Dutour-Geerling, noodhulpexpert Save the Children Nederland
"Ik ben op dit moment in Juba, Zuid-Soedan. Terug van een dag op het kantoor met onze Zuid-Soedanese collega's denk ik steeds terug aan onze gesprekken. Want het gaat niet goed in Zuid-Soedan. In Akobo, tegen de grens met Ethiopië, hebben we onze collega's moeten evacueren en projecten moeten stilleggen door het oplopende geweld. We zijn voortdurend in contact met medewerkers die naar Ethiopië moesten vluchten.
Collega's die hun leven wijden aan het beschermen van kinderen, zagen nu kinderen naast hun overleden ouders zitten. Een voormalige collega zoekt nog altijd naar zijn ontvoerde kinderen. Een andere collega moest een vrouw helpen bevallen in een kano, terwijl ze op de vlucht waren voor het geweld. Verhalen die je breken, elke keer opnieuw."
Terwijl ik in onze Save the Children-auto zit, rijd ik langs het luxe Pyramid Hotel aan de ene kant, en eenvoudige hutjes van golfplaten aan de andere kant.
Een stad vol tegenstrijdigheden
"Juba is een stad vol tegenstrijdigheden. Terwijl ik in onze Save the Children-auto zit, rijd ik langs het luxe Pyramid Hotel aan de ene kant, en eenvoudige hutjes van golfplaten en allerlei gevonden materialen aan de andere kant.
Volgens UNICEF zijn sinds begin maart meer dan 100.000 mensen vanuit Akobo naar Ethiopië gevlucht. Verder zijn sinds eind vorig jaar ongeveer 267.000 mensen ontheemd geraakt door het conflict in Jonglei, de deelstaat waar ook Akobo ligt.
Alsof het geweld nog niet genoeg was, lijkt zelfs het klimaat zich tegen Zuid-Soedan te keren. We leken de regen mee te nemen uit Nederland, veel te vroeg in het seizoen, maar door klimaatverandering is het weer onvoorspelbaarder. Dit zorgde voor overstromingen in Juba en in andere delen van het land."
De Nijl stroomt inmiddels dwars door de stad. Zijn frustratie was voelbaar, want 'we zijn toch allemaal Zuid-Soedanees?'.
Vandaag doen wat morgen blijft werken
"Ik ben hier voornamelijk voor twee projecten: South-Sudan Joint Response gefinancierd door de DRA en Building Resilient Communities: Empowering South Sudan for Peace and Prosperity gefinancierd door de EU. Dit zijn twee projecten die elkaar aanvullen. De eerste focust zich op humanitaire hulp terwijl het EU-project zich richt op de lange termijn hulp en vredesopbouw. Dit noemen wij nexus: de geïntegreerde aanpak waarbij humanitaire hulp, ontwikkelingssamenwerking en vredesopbouw samenwerken.
Ik heb met de projectteams en onze partners gezeten om te praten over hoe de projecten gaan en wat we kunnen verbeteren om nog meer impact te creëren. Daarnaast is dit het laatste jaar van beide projecten en hierom belangrijk om te kijken naar hoe wij dat noemen "exit strategy": hoe zorgen we ervoor dat wat wij doen duurzaam is en nog lange tijd impact heeft. Bijvoorbeeld, we bouwen een Child Friendly Space om kinderen te kunnen laten spelen en mentale support te bieden. Aan wie kunnen we dat overdragen? Aan het ministerie? Moeten we daarvoor mensen in het ministerie trainen?
Natuurlijk spraken we ook over de situatie in Akobo: beide projecten zitten in dit gebied en onze directe collega's hebben moeten vluchten. Op dit moment kunnen we niks doen. We houden de situatie elke dag, zo niet elk uur, in de gaten, om te zorgen dat wanneer we weer terug kunnen, we dat zo snel mogelijk doen. Om de situatie die er dan weer ontstaat in te schatten: als mensen gevlucht zijn en nu weer terugkomen, als huizen en landbouwgrond zijn verwoest, wat hebben ze dan meteen nodig? En hoe gaan we daarvoor zorgen?
Uiteindelijk moet wat we vandaag doen morgen blijven werken.
Aba, 7* jaar oud, bij een waterkraan
we hebben altijd nog hoop
"Die middag sprak ik ook met een Zuid-Soedanese projectcoördinator. Hij was zichtbaar ontzet. Hoe kan het dat mensen elkaar vermoorden in dit land? Hoe kan het dat het zo moeilijk blijkt om te zorgen voor goede afwatering in de stad, zodat mensen zoals vandaag niet ontheemd raken door overstroomde huizen of zelfs omkomen door het water?
De Nijl stroomt inmiddels dwars door de stad. Zijn frustratie was voelbaar, want 'we zijn toch allemaal Zuid-Soedanees?'. Hoe kan het dat mensen waarvan je verwacht dat ze het land dienen, tóch zwichten voor eigen gewin? Ik merk hoe moeilijk het voor hem en mijn andere collega's is om optimistisch te blijven.
Maar ondanks de extreem moeilijke context en dat dit één van de gevaarlijkste landen is voor humanitaire werkers, blijven ze vasthouden aan één ding: hoop. Zoals dezelfde projectcoördinator tegen mij zei: "Hope is the last thing we can lose."
Dat blijft hangen. Dus we gaan door. Elke dag weer. Met alles wat we hebben. We geven niet op."
Meer informatie over de projecten:
Britt Dutour-Geerling
Britt Dutour-Geerling is noodhulpexpert bij Save the Children
Als manager humanitaire programma's houdt ze de situatie van kinderen in landen als Zuid-Soedan, de bezette Palestijnse gebieden, Jemen en Afghanistan nauwlettend in de gaten.
