Op de dag nadat de Tweede Kamer de ‘strengste asielwetten ooit’ aannam, en Douwe Bob inmiddels het land is ontvlucht, parkeer ik mijn auto op Waalsdorp. ‘Hulp aan onderduikers is weer illegaal geworden' kopt het nieuws. De wetten worden fascistisch genoemd en het maatschappelijk middenveld reageert ontsteld. Zelf had ik al een persbericht uitgegeven en mijn afkeur kenbaar gemaakt via social media. Ieder kind heeft immers recht op hulp, althans in mijn optiek. Het is een trieste dag.
Ik loop de weg af langs TNO, waar dag in dag uit wordt gewerkt aan nieuwe technologie voor moderne oorlogsvoering en kom aan bij het pad dat leidt naar het oorlogsmonument. Mij valt op dat het ogenschijnlijk strakke nieuwe pad door mieren wordt ondergraven. Klinkers, die eerder nog onwrikbaar in het zand lagen, zakken langzaam weg, doordat -steeds met hele kleine beetjes- het fundament voor de bestrating wordt aangetast. Symbool voor de politieke ontwikkelingen in Nederland.
Gestaag nader ik de executieplaats naast de Bourdonklok, waar iedere 4 mei de dodenherdenking plaatsvindt. Wat ik daar te zoeken heb? Inspiratie, hoop en verankering. Ik stap over het hekje en loop in de richting van het kruis dat in een duinpan staat en waar mijn oom, Franz Ernst van Kampen, lid van de Oranjegarde, op 20 oktober 1942 op 24-jarige leeftijd stierf voor een Duits vuurpeloton. Omdat hulp aan onderduikers toen ook illegaal was, onder het naziregime. En omdat verzet ook toen levensgevaarlijk was.
Met mijn handen rustend op het brons van het kruis denk ik na. Over hoe het verder moet met deze wereld. Over hoe het toch mogelijk is dat in de Nederlandse politiek de feiten worden ontkend, om de zondebok te kunnen duiden. Vluchtelingen en migranten, burgers in Palestijnse gebieden, ze worden ontmenselijkt. Gereduceerd tot probleem, tot bedreiging. Tot cijfers.
Ik begrijp dat ik nooit mag opgeven, ook niet op de zwarte dag dat deze wetten door de Tweede Kamer zijn geloodst, door slinkse populisten die niets goeds voor hebben met het Nederland waar mijn oom Franz voor stierf. Volhouden, is zijn boodschap. Volhouden, juist nu. Met nieuwe kracht besluit ik op te blijven komen voor de kinderen. Alle kinderen. Nederlandse, Joodse, Bengaalse, Russische, Oekraïense, Congolese en Palestijnse. Want Save the Children in weliswaar onpartijdig, maar niet neutraal: we kiezen namelijk altijd voor de kinderen.
Het regent. Uit de hemel word ik besprenkeld met levenswater. Het verzet moet levend blijven en groeien. Ik loop terug over het pad, waar de neerplenzende regen zelfs de mieren doet vluchten.
