Zes jaar later keert Sara terug naar het azc waar haar jeugd zich afspeelde
Het programma TeamUp is een initiatief van Save the Children en War Child: een psychosociaal spel- en bewegingsprogramma voor kinderen van 6 tot 18 jaar die gevlucht zijn en wonen in opvanglocaties. Door wekelijks spelenderwijs samen te bewegen en te spelen ervaren de kinderen meer veiligheid, bouwen ze vriendschappen op en leren ze omgaan met emoties als angst, verdriet of boosheid.
Het voelt een beetje vreemd om weer terug te zijn. Zes jaar zijn verstreken sinds Sara het asielzoekerscentrum verliet waar ze een groot deel van haar jeugd doorbracht. Terwijl ze het terrein oploopt, lijkt het alsof de tijd even heeft stilgestaan. De bomen, de paden, de woningen: “alles voelt vertrouwd.”
“Wat ik me vooral herinner, is de band die we hadden met de TeamUp vrijwilligers,” vertelt Sara met een glimlach. “Eén van hen heette Jonathan. Hij hielp me om contact te maken met de andere kinderen en leerde ons woordjes Nederlands.”
Een plek waar vriendschappen begonnen
Als TeamUp er in die tijd niet was geweest, denkt Sara dat ze zich erg eenzaam had gevoeld. “Ik heb al mijn vrienden en vriendinnen via TeamUp leren kennen,” vertelt ze. “We waren net nieuw in het azc, ik kende niemand en was het enige Afghaanse meisje. Het was lastig om met kinderen uit andere landen te praten, we spraken allemaal nog maar een beetje Nederlands. TeamUp hielp ons daarbij. Door de spelletjes en activiteiten leerden we niet alleen nieuwe woorden, maar ook elkaar beter kennen.”
Sara was altijd enthousiast. “Ik stond soms al een uur van tevoren klaar bij de deur voordat TeamUp begon,” zegt ze lachend. De activiteiten vonden meestal plaats bij de school, in de gymzaal of buiten op het schoolplein. “Als het koud was, bleven we binnen, en als het mooi weer was, gingen we naar buiten. Dat was altijd leuk.”
Een huis vol herinneringen
Sara wijst naar het huis waar ze destijds woonde. “Nummer 55! Dat weet ik nog goed,” zegt ze. “We woonde op het azc met z’n vijven in een klein huisje met vier kamers. Ik sliep samen met mijn zus in een kleine kamer met twee bedden en twee kasten. Het was krap, maar we hadden het fijn met elkaar.”
Het azc was een rustige plek met veel bomen. De sfeer was goed, vertelt Sara, en de mensen van het COA waren vriendelijk. Toch voelde het leven er soms benauwend. “Als vriendinnen van buiten wilden komen, moesten ze zich aanmelden en mochten ze maar twee uur blijven. En omdat het azc ver van het centrum lag, voelde ik me vaak afgesloten van de buitenwereld.”
‘We hebben ons hele jeugd hier beleefd’
Tijdens haar terugkeer is Sara niet alleen. Haar moeder en zussen zijn ook meegekomen. Haar zus heeft zichtbaar moeite met het bezoek, de herinneringen komen hard binnen. “We hebben onze hele jeugd hier beleefd,” vertelt Sara. “Het was niet altijd makkelijk. We wisten lange tijd niet of we mochten blijven. Die onzekerheid hing constant boven ons hoofd. TeamUp was in die tijd echt een lichtpuntje.”
Ook haar moeder vertelt hoe belangrijk TeamUp was voor haar kinderen. “Ze kwamen altijd zo blij terug,” zegt ze. “De activiteiten waren een fijne afleiding, iets waar ze echt naar uitkeken. Zulke programma’s zijn zó nodig voor kinderen die in een azc wonen.”
Een nieuw hoofdstuk
Het moment dat het gezin hoorde dat ze in Nederland mochten blijven, staat in Sara’s geheugen gegrift. “We moesten allemaal huilen van blijdschap,” herinnert ze zich. Inmiddels woont Sarah buiten het azc en volgt ze een opleiding in juridisch recht.
Haar boodschap voor de kinderen die nu in een azc wonen, is vol hoop:
“Blijf leren, want er zijn zoveel kansen — binnen én buiten het azc. En als TeamUp er is: doe mee! Ik heb daar dingen geleerd die ik nu nog gebruik tijdens mijn studie."
Sarah droomt ervan om later rechter te worden. “Dat is mijn doel,” zegt ze trots. “Ik ben blij dat ik heb volgehouden, ondanks alles. TeamUp heeft mij geholpen om sterk te blijven.”
