Terwijl de Israëlische regering de bevolking van Gaza uithongert, sluiten hulpverleners zich nu aan bij dezelfde voedsellijnen en riskeren ze neergeschoten te worden. Nu de voorraden volledig uitgeput zijn, zien wij onze eigen collega's en partners voor onze ogen wegkwijnen. Samen met meer dan honderd organisaties brengen wij een statement uit: open de grenzen.
Er vinden bijna dagelijks bloedbaden plaats op voedseldistributiepunten in Gaza. Op 13 juli bevestigde de VN dat 875 Palestijnen werden gedood tijdens hun zoektocht naar voedsel, 201 op hulproutes en de rest op distributiepunten. Duizenden anderen raakten gewond. Ondertussen hebben Israëlische troepen bijna twee miljoen uitgeputte Palestijnen met geweld verdreven. Het meest recente bevel tot massale verplaatsing werd uitgevaardigd op 20 juli, waardoor Palestijnen zich nu in minder dan 12 procent van Gaza bevinden.
"in de hemel is er tenminste eten"
Net buiten Gaza, in pakhuizen, liggen tonnen voedsel, schoon water, medische benodigdheden, onderdak en brandstof onaangeroerd, terwijl humanitaire organisaties er geen toegang toe hebben of ze niet kunnen leveren. De beperkingen en vertragingen van de Israëlische regering tijdens de totale belegering hebben chaos, hongersnood en dood veroorzaakt. Een hulpverlener die psychosociale ondersteuning biedt, sprak over de verwoestende impact op kinderen: "Kinderen vertellen hun ouders dat ze naar de hemel willen, omdat er in de hemel tenminste eten is."
Artsen melden recordcijfers van acute ondervoeding, vooral onder kinderen en ouderen. Ziekten zoals acute waterige diarree verspreiden zich, markten zijn leeg, afval stapelt zich op en volwassenen bezwijken op straat van honger en uitdroging. De distributie in Gaza vindt gemiddeld plaats met slechts 28 vrachtwagens per dag, lang niet genoeg voor meer dan twee miljoen mensen, van wie velen al wekenlang geen hulp hebben.
holle beloftes
Het door de VN geleide humanitaire systeem heeft niet gefaald, het mag niet functioneren. Humanitaire organisaties hebben de capaciteit en de middelen om op grote schaal te reageren. Maar doordat de toegang wordt ontzegd, kunnen we de mensen in nood niet bereiken, inclusief onze eigen uitgeputte en uitgehongerde teams. Op 10 juli kondigden de EU en Israël stappen aan om de hulp op te schalen. Maar deze beloftes van 'vooruitgang' klinken hol wanneer er geen echte verandering in de praktijk is. Elke dag zonder een constante stroom van hulpverlening betekent dat meer mensen sterven aan vermijdbare ziekten. Kinderen verhongeren terwijl ze wachten op beloftes die nooit zijn waargemaakt.
Palestijnen zitten gevangen in een vicieuze cirkel van hoop en verdriet, wachtend op hulp en wapenstilstanden, om vervolgens wakker te worden met verslechterende omstandigheden. Het is niet alleen een fysieke kwelling, maar ook een psychologische. Het humanitaire systeem kan niet draaien op valse beloftes. Humanitaire hulpverleners kunnen niet werken met verschuivende tijdlijnen of wachten op politieke toezeggingen die geen toegang opleveren.
onze eisen
Overheden moeten stoppen met wachten op toestemming om te handelen. We kunnen niet blijven hopen dat de huidige regelingen zullen werken. Het is tijd om daadkrachtig op te treden:
- Eis een onmiddellijk en permanent staakt-het-vuren
- Hef alle bureaucratische en administratieve beperkingen op
- Open alle grensovergangen
- Zorg voor toegang voor iedereen in heel Gaza
- Wijs door het leger gecontroleerde distributiemodellen af
- Herstel een principiële, door de VN geleide humanitaire respons
- Blijf principiële en onpartijdige humanitaire organisaties financieren.
Daarnaast moeten staten concrete maatregelen nemen om de belegering te beëindigen, zoals het stopzetten van de levering van wapens en munitie.
Symbolische gebaren, zoals luchtdroppings of gebrekkige hulpovereenkomsten, dienen als rookgordijn voor inactiviteit. Ze kunnen de wettelijke en morele verplichtingen van staten om Palestijnse burgers te beschermen en op grote schaal zinvolle toegang te garanderen, niet vervangen. Staten kunnen en moeten levens redden voordat er geen levens meer te redden zijn.
